Kanonnengezwaai en vlaggengebulder, ontbrandt de geiten, slacht het vuurwerk en stuur de wimpels de straat op om met het plebs te zwaaien. Le nouveau regime est arrivé!

De met kinderkopjes (níét de steensoort) geplaveide straten van Het Diepenbeekse Land dreunen onder de vastberaden voetstappen van vijf halfgoden; drie testosteronbonken en twee vrouwen van unseen beauty.

Voorop een wezen dat in de evolutie is blijven steken tussen de kip en het ei, fladderend met zijn machtige vlerken en controversiële reacties ontlokkend aan het publiek. Een gouden kroon verbergt zijn afschuwelijke kapsel. Le roi est mort, vive le roi.

Aan zijn rechterhand beweegt zich iets voort dat de monden doet openvallen en gelijktijdig weer sluit, stralend als een vuurtoren in de nacht, met een felle doortastende blik waarachter een scherp verstand schuilgaat.  Groot is ze niet, deze vergoddelijking van het vuur, maar een siddering trekt door de stadspoorten als ze eronderdoor loopt.

En U weet net zo goed als ik, dat stadspoorten helemaal niet kúnnen sidderen. Het kan natuurlijk ook aan de linkerhand van de nieuwe monarch te wijten zijn. Zijn waakzame ogen loeren in elke schaduw en overzien de rijen van de lagere klasse die zich meebewegen met dit groots vertoon. Zijn handen jeuken om hen te bekeren tot grootheid, zoals alleen hij die taak kan volbrengen.

Soon, my friend, very soon. Deze drie werpen een majestueuze schaduw over de hele wereld. Over bijna de hele wereld, want achter hen (brede straten zijn niet meer wat ze geweest zijn) lopen twee creaturen die evenzeer een schaduw werpen.

De nimf die met onnimflijke gratie achter het voorste groepje zweeft lokt de blikken van hen die zich in de hoeken en kieren verborgen houden, want gouden schitteringen blinken op uit haar volgeladen tassen. Een blik echter op haar sluwe glimlach, die ongeraffineerde wreedheid belooft aan geldelijke zondaars, volstaat om zich te bekeren tot de eerste de beste godsdienst en missies te gaan vervullen in a land far far away.

Op een afstand van amper vijftig centimeter kan geen cultuurshock zo groot zijn als die tussen nimf en demon, want het monster dat gelijke tred houdt met de groep kan niet anders dan een gevallen engel zijn die per ongeluk in een vulkaan terecht is gekomen. 
Laat U echter niet misleiden door het woeste uiterlijk en de zwaveldampen, want met een scherpe pen en even scherpe geest nagelt hij U zonder genade aan een blad papier, alwaar de meest ondenkbare kwellingen Uw deel zullen zijn.

Wanneer de poorten van het kasteel sluiten achter de rug van het nieuwe bewind verstomd het gejuich. Rook stijgt op van de uitgebulderde vlaggen, de laatste geiten ontploffen in de lucht en slechts hier en daar zwaait een wimpel nog zwakjes met zijn plebejer in het rond.
De man in de straat verdwijnt terug binnenshuis om zijn dagelijkse bezigheden voort te zetten. De rust is wedergekeerd. Maar niet voor lang…

- Raspoetin